แด่ความทรงจำสู่ฟากฟ้า

เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนอาภัพในความรักหรอเปล่า ?

คำถามนี้อาจเกาะกินหัวใจใครต่อใครหลายคน แม้บางคนอาจไม่สะทกสะท้าน เพราะเปลี่ยนแฟนยังกะหน้ากากมือถือ

ให้คนที่ต้องโสดมาชั่วชีวิตจนบัดนี้ได้แต่นั่งมองแกมอิจฉา

บางครั้งก็ต้องมานั่งคิดว่า ทำไมถึงมีคนสนใจแต่คนที่มีลักษณะเจ้าชู้ ทั้งๆที่พอแยกกันมันก็ช้ำ ช้ำแล้วช้ำอีก คนที่รักเราจริงๆจังๆ กลับไม่เคยถูกแยแส อย่างดีก็เข้ามาคุยในฐานนะเพื่อนคนหนึ่ง

มันช่างน่าน้อยเนื้อต่ำใจเสียจริง

บางทีก็ต้องผจญกับความแห้วนับครั้งไม่ถ้วน เพื่อรักที่จริงใจเพียงครั้งเดียว หากได้มา มันก็คุ้มค่าพอที่เราจะแลกกับความเจ็ยช้ำน้ำใจ

แต่ตรงกันข้าม พยายามเท่าไหร่ ผลลงเอยยิ่งเลวร้ายลงทุกที บางครั้งเหมือนจะเริ่มได้ดี แต่ผ่านไปไม่เท่าไหร่ก็ถูกเมินหน้า ไม่ยอมพูดด้วยซะยังงั้น

ทั้งๆที่ยังไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรเลย

ก็เลยต้องจำใจ เป็นฝ่ายถอยโดยดี ถ้าเค้าอยู่ด้วยแล้วเค้าไม่มีความสุข เป็นทุกข์ต่างๆนาๆ เราก็ยอมไปเสียโดยดีดีกว่า โดยหวังว่าเค้าจะยอมบอกเหตุผลนั้น เพราะกลัว กลัวว่าไปกล่าวสุ่มสี่สุ่มห้าจากที่เดิมเริ่มห่างจะกลายเป็นขาดสะบั้น

จนเวลาผ่านไป ไม่มีอะไรออกจากปากของเค้า ยังดีที่เค้ายังเห็นผมเป็นเพื่อนที่ดีของเค้าคนนึง ยิ้มให้เวลาเจอหน้า ทักทายกันบ้างนิดๆหน่อยๆ

เค้าเจอคนที่เค้าคิดว่าใช่ไปแล้ว ผมทำได้แค่ยิ้มส่งเงียบๆ ถ้าเค้ามีความสุขผมก็พอใจ เพราะถึงจะได้ตัวมา แต่ถ้าใจไม่อยู่ด้วยมันก็ไม่ค่า

จนวันนี้เค้าแยกทางกันเพราะต้องไปเรียนต่างสถานที่กัน เราได้คุยกันบ้างทางโทรศัทพ์ ทางMSN แล้วแต่โอกาสจะอำนวย เค้าบอกให้ผมรีบๆหาแฟน ผมก็ไม่รู้จะหายังไง เพราะรู้สึกว่าใจยังเหลืออะไรบางอย่างอยู่ อาจจะเป็นเศษเสี้ยวของความหวังที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ได้

แต่แล้วผมก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ นอกจากเรียนอย่างลอยๆไปวันๆ ยังดีที่มีเพื่อนคอยเล่นด้วยให้ใจไม่ฟุ้งซ่าน จนบัดนี้ตะกอนนั้นหายไปแล้ว เหลือแต่ว่าใครจะมาทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้นได้อีกหรือเปล่า

สุดท้ายเรื่องราวของผมก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของท้องฟ้า เป็นเพียงหนึ่งในหลายล้านความทรงจำที่ดีๆ ที่เวลาเราเงยมองขึ้นไป จะมองเห็นตัวเองทำเช่นนั้นในอดีต แต่อดีตยงไงมันก็คืออดีต จะมารำพึงรำพันกับอดีตอย่างเดียวก้ไม่ได้ หากเราไม่ทำตัวปลีกวิเวกซะอย่าง ถ้าชะตาลิขิตเราให้มีคนรัก มันก็ต้องมี นั่นขึ้นกับความอุตสาหะส่วนตัว และความไว้เนื่อเชื่อใจ

เหมือนกับคำพูดของพี่คนหนึ่งที่ผมเคารพว่าหนองน้ำไม่เคยวิ่งไปหาควาย อยากจะเย็นสบายก็จงหาหนองน้ำไว้พักพิงเอาเอง

เมื่อก่อนผมจะเป็นพวกรักเผื่อเลือก เรื่องมากก็เอาแห้วไปกินเป็นธรรมดา

แต่คนๆนี้พิเศษอย่างที่ผมไม่เคยเจอ ความรู้สึกดีๆนี้ทำให้ผมไม่หันไปแลใครอื่นแม้แต่น้อย

ถึงกระนั้น ถ้าคนมันจะแห้ว มันก็ต้องแห้ว ช่วยไม่ได้

ถึงยังไงอย่างน้อยผมก็เคยรู้สึกอย่างนี้ มันมีค่าแม้จะไม่ได้รับผล และให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างที่ห้องสมุดโรงเรียนให้ผมไม่ได้

ตอนนี้นางฟ้าที่เคยโบยบินในใจผมคงจะออกไปสู่ท้องฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงขนนกที่เต็มไปด้วยช่วงเวลานั้น

แด่ความทรงจำที่แสนดี สู่ฟากฟ้าอันแสนไกล

แหม สมัยเราหนุ่มๆก็ใช่ย่อยนะ..........( -_-)u~